"Bella Italia" is een uitspraak waar ik het helemaal mee eens ben. Dat je voor niet heel ver hoeft te reizen om een mooie vakantie te ervaren bewijst Italië. De schoonheid van de steden, natuur of meren zijn haast niet op foto vast te leggen. Italië is echt een geval van 'je moet er zijn geweest om de magie te voelen'. Tijd om dit mooie land in het zonnetje te zetten en te bewijzen dat het wel op foto vast te leggen is. 

Voor normale mensen die van plan zijn naar de Toscane te reizen is de eerste dag een saaie. Snelwegen, plaspauzes en files als ze pech hebben. Dus afzien om de eerste 1000 km weg te trappen.

Wij zijn via regenachtig België en Luxemburg door zonnig Frankrijk naar Bazel gereden. De douane trapte ook deze keer in het al meerdere keren gebruikte vignet. Duurzaam hergebruiken heet dat.

Aangezien we daar al om 1045 waren kon het tempo omlaag en de cabriokap open en hebben we aan het Zwitserse Vierwoudsteden Meer een broodje gegeten. Toen richting de Gotthart, een aangezien er 4 km wachtende auto,'s stonden te wachten voor de tunnel, waar van veel bestuurd door de grijze brigade, hebben wij gekozen voor een bochtig tochtje over de 2106 mtr hoge pas. Een mooie test voor onze auto, die omdat het geen Suzuki is z'n betrouwbaarheid nog moet laten zien. Maar dat doet ie nu al weer een jaartje prima.

We zijn verder gegaan via de locale wegen en hebben ook de panorama weg langs het Lago Maggiore gelijk maar meegepikt, we waren toch in de buurt. Na aangekomen te zijn bij het meer van Lugano, dicht bij ons overnachtingsadres, werd het tijd voor het avondeten. Bij Ristorante Pizzeria Crotto Buzzi met een prachtig uitzicht op het meer tijdens het Gouden Uurtje hebben we in Porto Ceresio een heerlijke pizza gegeten. We waren tenslotte inmiddels aangekomen in Italië.

Om dag af te maken ook nog maar even foto's gemaakt van het dorpje zelf. De dame van ons overnachtingsadres hebben we netjes geïnformeerd dat we het iets later gingen maken, dus er is geen zoektocht gestart naar Nederlandse toeristen in een witte cabrio.

Zo zie je maar dat een "saaie reisdag" best afwisselend kan zijn.

Vandaag een echte rij-dag gehad. Pas om 0930 vertrokken en na wat inkopen de Lidl van Varese op pad richting Toscane. Aangezien het om 1100 uur al 30 gr was en de wind aanvoelde alsof deze rechtstreeks uit de Sahara kwam de cabrio maar dicht gelaten. Het grootste deel van de tocht ging door de Po vlakte, en die is even aantrekkelijk als de A15 in het donker, niet dus.

Vanaf Bologna richting het zuiden. Landschappelijk is het hier een stuk mooier maar door het enorme aantal tunnels zie je daar weinig van. 

De temperatuur hebben we inmiddels de 39,5 zien aantikken. En hoewel dat verre van aangenaam is hoop je toch stiekem dat je de 40 gr gaat zien. De hitte zorgde schijnbaar voor nogal wat inkak-momentjes , want de hulpdiensten en files waren volop aanwezig, Wat ben je dan blij met airco in je auto.

Eenmaal om 1730 uur aangekomen in het, naar mijn mening, mooiste deel van de Toscane was het aanpoten om de cabrio leeg te halen en even gauw iets te eten naar binnen te werken. Want de eerste zonsondergang bij Cipressi di San Quirico d'Orcia stond op de planning. Naast het standaard werk heb ik ook wat foto's toegevoegd die ik heb gemaakt met mijn nieuwe speeltje. 

Morgen om 0600 uur weer op pad, zojuist al even wezen kijken of er geen hekken staan of bijtgrage honden. Maar het zag er vredig uit, dus ik ga ervoor. Annalies zie ik met het ontbijt weer.

Zoals gisteren aangekondigd was ik er weer lekker vroeg bij, heb je wat aan je zondag. Om 0500 uur ging de wekker en een half uurtje later stond ik, gewapend met hoofdlampje, statief en 12 kg aan fotoapparatuur, klaar op mijn favoriete plekje. De vorige keer dat ik hier was is 2013 geweest. Toen werd het best druk, vandaag was ik de enige. Wellicht dat de meeste mensen op zondag toch liever uitslapen.

Na te hebben genoten van de veranderende omstandigheden, en deze te hebben vastgelegd, werd het tijd voor de rest van het dagprogramma. Mocht iemand deze locatie ook een keer willen bezoeken, ik help je graag aan de coördinaten.

De weg naar Pienza is vanuit San Quirico één groot feest, je komt ogen te kort. Ik zal jullie slechts een kleine selectie laten zien. Pienza zelf was gezellig druk, en altijd een hoogtepunt van de streek, al was het alleen al om de schapenkaas, de Pecorino di Pienza. Voordat ik het winkeltje gevonden had haalde ik voor mezelf de herinnering op van de geur van het winkeltje vol met kazen. En geloof het nog niet, 100% score. Heerlijk..... hoewel er ook kinderen uit kwamen lopen met hun neusjes dichtgeknepen. Je moet er van houden zullen we maar zeggen.

Na de lunch met uitzicht naar Montepulciano gereden. Het weer was inmiddels wat omgeslagen en we hadden zelfs een fikse regenbui. Maar het cabriodak sluit zich in nauwelijks 10 seconden dus geen zorg.

Montepulciano is een flink middeleeuws ogend stadje met behoorlijk hoogteverschil. Annalies heeft het allemaal goed doorstaan, morgen even afwachten of de knie een reactie geeft en dan eventueel wat rustiger aan doen. 

Vandaag rustig aan gedaan, om 0600 uur even buiten gekeken, maar de lucht zat behoorlijk dicht. Dus vandaag maar op pad door de streek opzoek naar mooie plekken voor een zons-op dan wel ondergang. Dan ben ik beter voorbereid zodra de bewolking is oplost en de zon weer gaat schijnen. En omdat het voor de medeweggebruikers niet handig als je met 25 km/h aan het rondkijken bent zijn we de tussendoorweggetjes gaan berijden. De Strade Bianche dus. Dat zijn onverharde witte wegen met aangereden grind. Die zijn in deze streek zeer talrijk, net als de prachtige uitzichten. Wat dat aan gaat zou de zon wel elk uur kunnen ondergaan of opkomen.

Maar het weer knapte al snel op en rond 1200 uur zaten we weer boven de 30 graden en moesten we ons weer insmeren. Aan deze temperaturen zijn we inmiddels redelijk gewend, best handig gezien de klimaatverandering.

Dat de Strade Bianche flink wat stof doen opwaaien mag duidelijk zijn. De cipressen langs deze wegen zijn tot een meter of 4 lichtgrijs i.p.v. donker groen. En de auto's met een andere kleur dan wit of grijs zien er ook niet meer uit.

Door het mooie weer maakte ik al snel het plan om op een mooie locatie onze mini BBQ op te zetten. Maar daar staken de weergoden einde van de middag een stokje voor. Dat leverde naast onweer en een flinke plensbui ook prachtige dreigende luchten op. Dat maakt het voor mij dan wel weer goed.

Door de regen leveren de Strade Bianche waarschijnlijk geen stofwolken meer op. Hopen maar dat het vocht morgenvroeg een beetje mist geeft. Ik ga in ieder geval even kijken.

In de hoop dat de zonsondergang van gisteren zich zou doorzetten in een mooie zonsopkomst weer de wekker gezet. Helaas, maar misschien ook juist wel goed, kun je niet alles krijgen wat je wilt. De Rolling Stones maakten daar ooit een liedje over, en kon ik het woord Rolling vanmorgen vroeg mooi gebruiken. De focus kwam te liggen op de "Rolling hills" van de Toscane. De prachtig glooiende hellingen die eindeloos in elkaar lijken over te lopen komen met een lage zonstand het best tot hun recht. En daarvoor moet je.......... op tijd je bed uit.

Verder vandaag een tour door een deel van de Toscane gedaan dat ik nog niet kende, wat dorpjes bezocht en veel wijnhellingen gezien. De druiven hangen reeds prachtig gekleurd aan de ranken. We weten van een eerder bezoek aan deze streek dat deze druiven je een smaak-explosie bezorgen die zijn weerga niet kent. Maar dat weten wellicht meer mensen en dieren want inmiddels zijn de wijngaarden omheind met schrikdraad. 

Na de tour door de streek te hebben gedaan over, volgens Michelin-kaarten, de landschappelijk mooie wegen, hebben we voor het geplande onweer Radicofani bezocht.

Even over de "groene wegen" van Michelin. Die zijn over het algemeen erg mooi, maar het valt me steeds meer op dat als we spontaan een zijweg inslaan deze nog veel mooier zijn. Dus plannen is de basis, maar ik volg mijn instinct als ik iets moois zie.

Helaas mag de BBQ in het veld nog steeds niet lukken. Tot nu geeft elke dag richting het einde van de middag dreigende luchten, veel wind en soms ook wat gespetter. We hebben nog even dus het zal vast een keer goed komen. Is het niet hier, dan wellicht in één van de volgende regio's die we van plan zijn te bezoeken.

Gisteren reden we net voor het gebruikelijke onweer aan het einde van de dag door een prachtig gedeelte van de Toscane. En aangezien ik rekening had gehouden met een dagje speling om de losse eindjes op te rapen zijn we die kant op gegaan.

Eerst door de streek bij Monticchiello waar je de Val d'Orcia kunt zien zoals de Italiaanse designer het bedacht had. En daarna naar Radicofani, een verborgen parel zoals de eigenaar van ons appartement het noemde. Maar wat ons opviel is dat hij bij elk leuk plaatsje erbij vertelde waar je het lekkerst kunt eten en hoe groot de porties waren. Op het gebied van eten ben ik toch al niet de meest geduldige persoon, het wachten op personeel dat je bestelling opneemt en daarna het wachten op het eten zelf is voor mij de belangrijkste reden. En gelukkig denkt Annalies daar niet veel anders over. Voor het 2e heb ik nog wel begrip, maar voor het 1e een stuk minder. Maar als je hier woont en elke dag de mooie landschappen kunt zien, en Italiaan bent, denk je waarschijnlijk dat ik wel wat apart ben.

Radicofani is één van de vele dorpjes die boven op een heuvel liggen. Ooit bedoeld om een invasie moeilijk te maken . Vaak beschermd door verdedigingsmuren, steile oevers of kliffen, boden dergelijke nederzettingen op heuveltoppen natuurlijke verdediging voor hun inwoners. Tegenwoordig handig omdat het iets koeler is door de wind, en voor ons vanwege de prachtige uitzichten op de weg er naar toe.

De straatjes, eerder steegjes, zijn smal en ook niet zonder verkeer. Waar in de jaren 60/70 de Fiatjes 500 elkaar konden passeren zonder elkaar of de gevels te raken, is het nu vaak een doolhof van eenrichtingsverkeer. In plaats van Wie is de Mol, is het hier Waar is de Uitgang.

Begin van de avond was het toch nog even mogelijk om er op uit te trekken. De avonden zijn in september al een stuk korter, dus zoeken naar een geschikt plekje moet je al hebben gedaan. Dus hier komt weer het plannen om de hoek kijken.

Na de hele ochtend voorbereidingen te hebben gemaakt voor de volgende dagen toch nog even op pad gegaan. In de ochtend waaide het flink en af en toe was wat gerommel te horen. Gelukkig was de regen in de nacht gevallen.

Volgens de weerapps, die zich binnen dezelfde app al tegenspreken op het gebied van uur en dag overzicht en radar, zou het 's middag beter worden. De wind bleef heel sterk en de bewolking deels open maar ook zeker dreigend. Maar aangezien we op een paar km afstand van de mooiste viewpoints zitten zijn we ook zo weer terug als het stopt met dreigen en start met plenzen.

In mijn optimisme heb ik het bij Annalies toch voor elkaar gekregen dat de BBQ ingrediënten mee gingen. Wat je niet bij je hebt kun je ook niet gebruiken. En einde middag werd de bewolking dikker en dichter, dus dat ging voor de BBQ de verkeerde kant op.

Aangekomen bij het viewpoint bij zogenaamde zig-zag van Monticchiello dacht ik nog net de laatste zonnestralen te kunnen pakken. Maar door een motorrijder op mijn achterbumper reed ik iets te ver door. Annalies is er inmiddels wel aan gewend dat ik volledig onaangekondigd in de ankers ga en het stuur omgooi als ik iets moois zie. Maar ik wilde de motorrijder niet in de cabrio laten landen. Maar inmiddels was daardoor wel het licht weg en dit was mij in 2013 op deze plek ook al eens overkomen. Maar met geduld (uurtje vlg. Annalies) en inschatten van de openingen in de bewolking kwam het toch eindelijk goed.

Zo goed dat zelfs (door mij dan) aan de BBQ werd gedacht. Na iets lager te zijn gereden had ik al snel een plekje in de zon gevonden waarbij ik en een prachtig uitzicht op een zonsondergang had, uit de wind zat en de BBQ uit de kofferbak kon halen. Zo'n middag en avond is voor ons genieten in optima forma. Daarvoor hoef, moet en mag je niet op je pensioen wachten. Geluk hebben is prachtig, maar vergeet het niet te beseffen en te beleven.

Deze vrijdag hebben wij de prachtige Val d'Orcia verlaten, maar weet zeker dat ik er nog eens terugkom. Maar dan bijvoorbeeld in het voorjaar, als de akkers groen zijn of het graan al geel. Deze streek staat erg hoog op mijn lijst van favorieten.

We rijden vandaag naar San Gimignano, maar natuurlijk niet gewoon van A naar B, bij mij is er vaak een half alfabet voor bedacht omdat gelijk even mee te pakken. We zijn via een prachtige route, met de geïnteresseerden deel ik deze graag, eerst richting Siena gereden. Deze stad hebben wij eerder bezocht (2008) maar werd weer eens tijd voor een opfrisbeurt.

We hebben zo dicht mogelijk bij het historisch centrum geparkeerd om onnodige meters voor Annalies te beperken. We zijn gestart met een cappuccino met wat lekkers in een mooie koffiebar. Hoewel het voor sommigen misschien vreemd lijkt, is het de gewoonte om na 11 uur 's ochtends geen cappuccino te bestellen. In Italië is dit geworteld in traditie en het geloof dat de drank het beste geschikt is voor de ochtend. Wij waren netjes op tijd, maar zouden er evengoed maling aan hebben gehad.

Naast het bezoeken van de Duomo, de Piazza de Campo en de Torre de Mangio zijn het voor ons vooral de straatjes die het 'm doen. De gevels die bij ons verpauperd heten, hebben hier karakter. De versleten deuren die bij ons achterstallig onderhoud uitstralen dan wel armoedig zijn, zien we hier als stijlvol. En de steegjes met vieze muren, waar soms het onkruid uit komt, zijn hier een decor voor een buiten restaurant en beschermd door Unesco.

Vervolgens is onze mooie route met een slinger door de Chianti streek gegaan om uiteindelijk op de camping uit te komen waar we een cabin hebben gereserveerd. Dus gewoon met eigen keuken, douche en toilet. Het enige wat mistte was WiFi omdat de zover van de receptie verwijderd waren. Dus vandaar het gebrek aan de Polarsteps.

Aangezien het weer nog steeds goed was, en er op mijn lijstje het maken van een foto van San Gimignano maken tijdens zonsondergang staat, hebben we de BBQ weer ingeschakeld. Dus even gauw langs de Coop voor de ingrediënten en dan snel naar de, van te voren uitgezochte, locatie voor de beste kansen. Ter plaatse is het altijd nog even finetunen van het juiste plekje, maar met een toegankelijke wijngaard achter ons, waren we er snel uit.

De weinige voorbijgangers keken wel enigszins verbaasd, maar na het zien van mijn camera opstelling, wat ook wel een begripvolle blik opleverde, wensten met ons toch wel een "buon appetito" toe. Ons toetje verrijkten we met de vers geplukte druifjes. Maar terwijl daarvan genoten werd het echte toetje elders geproduceerd. Wie wil weten wat dat was moet me maar even een appje sturen.

Het weer blijft hier nog steeds mooi, gelukkig blijven de temperaturen nu net onder de 30 gr, en hebben we ook in de cabin airco. De door mij bedachte foto met sunrise heb ik geannuleerd. Vanwege het feit dat je op de camping voor 0700 uur niet met een auto mag rijden, en de 2 hellingen van 20% , omhoog welteverstaan, zelfs voor mijn foto-drive te veel zijn.

Maar het stadje zelf, met z'n karakteristieke torens is prachtig. San Gimignano werd beroemd door zijn torens, als gevolg van een rivaliteit tussen twee economisch machtige families. Deze families woonden in de stad en bouwden steeds hogere torens om hun economische stabiliteit en macht te tonen. De hoogste is 54 meter en kan worden beklommen. Maar daar heb ik een andere, minder vermoeiende oplossing voor gevonden, de drone.

Daarna naar Volterra via een weg vol prachtige uitzichten. Fietsers kom je hier, ondanks de vele hellingen van 15% of meer, genoeg tegen. Vele zie je puffen om boven te komen, en sommige zie je zelfs een kruisje slaan. En dat kwam niet omdat ik er te dicht langs scheerde, sterker nog, Annalies gaf ze vaak een applausje uit respect en ter aanmoediging.

Einde van de middag nog even uit wat andere hoeken San Gimignano en de omgeving vastgelegd. En 's avonds al weer ingepakt voor het bezoek aan onze laatste regio, de Cinque Terre.

De dag begon somber, voor een rij-dag niet erg, maar de waarschuwingen voor extreem weer voorspelden niet veel goeds. Toch de eerste anderhalf uur nog lekker open gereden maar net voor Lucca de kap toch maar dicht gedaan.

Nu kennen ze hier ook code oranje, en waar ik dat dat in Nederland wel eens een beetje overdreven vind, bleken ze hier wel een punt te hebben. Ik had een route door de Apennijnen bedacht. Bij Toscane denk je misschien niet direct aan hoge bergen, maar de regio heeft meer te bieden dan ‘slechts’ glooiende heuvellandschappen met cypressen. Ten noorden van Lucca en Pistoia strekken zich namelijk de Toscaanse Apennijnen voor je uit met bergtoppen van wel 2000 meter. Maar met deze weersvoorspelling en de weinige uitwijk mogelijkheden mocht er iets op de weg liggen, rotsblokje of een boompje, leek me het toch verstandiger om dit niet te doen.

De regen kwam al gauw met bakken naar beneden, en flinke bakken, het riool kon dat hier echt niet aan. Er stond al snel een laag water op de weg en waar ik een soort stroomversnelling zag, vermoedde ik een putdeksel dat misschien niet helemaal vast lag. Dus al slingerend om de stroomversnellingen heen. De beelden spreken voor zich denk ik.

Uiteindelijk werd het af en toe droog en hebben we in de buurt van La Spezia nog een worst-kaas scenariootje gedaan. De intimi weten wat dit betekent. Een Duitse dame, die daar woonde en haar hondje uitliet, dacht al "dit kunnen geen Italianen zijn". Dat klopt, die lunchen iets anders dan wij.

Omdat we wat vroeger waren dan gepland zijn we even de streek een beetje gaan verkennen en even kort Portovenere bezocht. Maar al gauw bleef het ook hier niet droog. Dus maar richting het appartement dat in Volastre ligt. Een bergdorpje hoog boven de Cinque Terre maar met straatjes zo smal dat zelf een scooter z'n spiegels moet inklappen. Dus na contact met de verhuurster, die een video op Youtube heeft staan om de weg door de steegjes te wijzen, lopend en sjouwend met de koffertjes, het overigens prima appartement gevonden. Hopen dat morgen de zon zich weer laat zien.

Gelukkig is de regen van gisteren vertrokken, de laatste wolken lieten 's morgensvroeg nog een paar spettertjes vallen maar dat hield al snel op. De eerste foto laat ons dorpje zien waar de overnachten. Omdat ik heb gepland om zo laat als mogelijk buiten te blijven zijn we rustig gestart.

Omdat ik niet afhankelijk wil zijn van dingen die mijn flexibiliteit bepreken zijn we met de auto naar Monterosso la Mare gereden en niet met de bus naar Manerola. De laatste bus ging daar namelijk al om 1900 uur naar ons dorpje en dan moest mijn moment nog komen. Dan maar duur parkeren in Monterosso.

Op het station aldaar gelijk een treinticket gekocht voor 3 dagen, daarmee kunnen we pendelen tussen de dorpjes zoveel als we willen. De trein gaat lekker vaak dus lijkt een beetje op de metro. Omdat de zon nog niet echt goed doorkwam hebben we eerst het verst gelegen dorpje bezocht, Riomaggiore. En na wat lekkers op een terrasje is Annalies eerst blijven zitten en heb ik me in het zweet gewerkt om via steile trappen de eerste uitzichtpunten te bezoeken.

Na in een rustig tempo het dorpje te hebben doorkruist zijn we naar Vernazza gegaan, mijn "must have" van deze regio. Vandaag is het weer goed en dat moeten we maar gelijk scoren. Rond een uur of 5 zijn we al wat gaan eten want tussen 1830 en 2030 moest ik op de juiste plek staan. Na wat Aziaten te hebben afgeschud die mij vroegen naar HET viewpoint was ben ik hijgend en bezweet als eerste op de plek. Dus kon rustig mijn positie, zonder compromissen van takjes of struiken, bepalen. Had ik mooi nog even de tijd met de drone aan de slag te gaan.

De groep Aziaten bleken uit Singapore te komen, en kwamen met een fototrip naar Italië. Af en toe hoorde ik ze mopperen over hun standpunten, maar ze begrepen wel dat ze de, in hun ogen, professional niet konden vragen zijn plekje op te geven. Slimme jongens, die Singaporezen, alleen niet snel genoeg.

Nu had ik wel uitgevogeld hoe laat, of beter gezegd vroeg, de bus op z'n laatst zou gaan. Maar niet hoe laat de trein op z'n laatst uit Vernazza richting onze geparkeerde auto zou gaan. Daarom Annalies, die in het dorpje lekker op een terrasje zat en met haar E-reader bezig was in een goed boek, maar even gevraagd dit op het stationnetje uit te zoeken. En dat was maar goed ook, want om 20:34 ging de laatste trein.

Soms is het ook maar goed dat er een deadline is, want anders zou ik waarschijnlijk blijven schieten. Dus om stress bij Annalies te voorkomen ben ik netjes op tijd naar beneden gelopen. En omdat het al best donker werd, weg naar beneden donker en met veel trappen, neem ik voor vanavond een hoofdlampje mee. Wel zo veilig.

Na weer te zijn opgestaan te zijn met een heerlijk zonnetje stonden deze dag Manarola en Corniglia op de planning. Maar ik kwam gisteren tijd te kort voor nog een shot uit een bepaalde hoek van Vernazza, dus daar moest ik eerst "even" langs. Bleek toch al gauw weer een uurtje te zijn, naar begreep ik via een appje van mijn meer dan geduldige reismaatje Annalies.

Het lopen naar boven, wachten op anderen vanwege de smalle trapjes en doorgangen, je kunt dan wel gelijk even uithijgen, je positie precies bepalen, het kost toch meer tijd dan je denkt. En toen ik op de terug weg mijn kans schoon zag, moest ik toch de drone ook nog even uitlaten. Een Duitser sprak mijn aan en vroeg of ik permissie had, en dit had ik natuurlijk niet. Maar ik vertelde dat de DJI app me had geleerd dat bij een aantal dorpjes de controle matig was, en dit was er één van. Dus als 2 stiekeme pubers snel de lucht in en aan de slag. Gelukkig werd het geen herhaling van 40-45 waarbij we elkaar uit de lucht haalden.

Vervolgens naar Corniglia. Na de trein te hebben verlaten zagen we het dorpje op een behoorlijke afstand liggen, en ook de trappen er naar toe. Dus een korte poging bij 30 gr leerde ons al snel dat dit voor de revalidatie van Annalies haar knie niet zou helpen. En daar was ik eigenlijk ook wel blij mee. Het was voor mij 1 van de 2 minder aantrekkelijke dorpjes, dus we verzonnen snel een ander plan.

Dat werd een cabrio-rit over de prachtige wegen van deze regio. Waar de pluk van de druiven op de vele wijnhellingen in volle gang is. En natuurlijk zorgde ik ervoor dat we op tijd waren voor Manarola. Ook weer een must-have. De tijd tot het gouden uurtje doden we met een terrasje en mensen kijken. En daarna aan de slag tijdens de zonsondergang, en omdat ik er toch was heb ik die ook maar even geschoten.

Aangezien we in deze streek alle door mij geplande foto's wel zo'n beetje konden afvinken, en de weerberichten voor de komende dagen niet veel goeds voorspelden, en ook zeker door het op de 6e in mijn verhaal vermelde toetje dat nu al veel aantrekkingskracht heeft, hebben we besloten naar huis te rijden.

Het Como-meer en Zwitserland blijven in het vat. We hebben genoten van de Toscane en de Cinque Terre, mede door het geweldig mooie weer. Ik hoop dat jullie ook hebben genoten van de foto's.